Vrijdag 30 november

Wat een leuke verrassing!

DennisStijn en Cato waren vanavond nét op visite toen ineens Sinterklaas binnenkwam met zijn pieten! Wat een leuke verrassing was dat! Het was alleen jammer dat Floor er niet bij kon zijn, maar toevallig genoeg was er wél een pietje bij met een arm in een mitella 🙂
Ik heb genoten van het leuke bezoek. Dank u, Sinterklaasje!

 

Babyvelletje

Wanneer ik ’s morgens wakker word, voel ik het heerlijk zachte, nieuwe babyvelletje onder mijn voeten en aan de binnenkant van mijn handen.
En dan denk ik elke ochtend: elk nadeel heb ze voordeel!
Hoewel ik niemand een kuurtje Cytarabine zou aanraden om het doel te bereiken. Dat nou ook weer niet… 🤣

Woensdagavond 28 november

Even snel een samenvatting van de afgelopen dagen:
Maandag was er ’s avonds een koor dat kwam optreden in onze huiskamer. Dat was leuk! Jammer dat Floor op weg naar huis nog even snel haar duim brak…
Vanmiddag broerlief nog op visite gehad.
Vanavond hebben we het verjaardag spel van Ik hou van Holland gespeeld, erg gelachen!
Gisteren en vandaag heb ik op beide dagen 11.000 stappen gelopen én 5km gefietst én yoga gedaan, ondanks dat ik me een beetje loom voelde.
Ik heb mijn surprise af! Maar daar kan ik verder niks over zeggen…
Mijn witte bloedcellen komen héél langzaam op, het wordt aftellen nu voor ik naar huis mag. Vandaag nog wel een zakje bloedplaatjes gekregen.
En dan ga ik nu gauw Netflixen en cola met chips in bed eten, nu het nog kan. Want thuis mag het niet 😜

Zondagavond 25 november, 23.30 uur

Na een heerlijk weekend thuis, ben ik vanavond door Stijn weer teruggebracht naar mijn tweede thuis, kamer 27 in het Haga.
Zaterdagochtend was Dennis me al vroeg komen ophalen in het ziekenhuis en de rest van de dag heb ik genoten van lekker thuis zijn. Geen bijzondere dingen, maar gewoon lekker op mijn eigen bank hangen, poes op schoot en de kinderen die in en uit liepen van scouting, naar baantjes en de stad om te shoppen.

Cato vertrok ’s middags voor een nachtje slapen bij scouting. Ze kon een kookinsigne verdienen en de ouders waren daarvoor uitgenodigd om aan te schuiven aan het diner, dat ingekocht, bereid en uitgeserveerd werd door de scouts. Het was niet erg verstandig voor mij om daarbij te zijn, dus ging Dennis er samen met Floor naartoe. Stijn moest ’s avonds nog even werken, dus ik was twee uurtjes alleen thuis, maar met buurvrouw Christa paraat als achterwacht.

Toen iedereen, behalve Cato, weer thuis was hebben we een gezellig zaterdag avondje gehouden met het jaren 80 programma van Linda de Mol op tv en met bitterballen en Radler 0.0 op tafel. Heerlijk!
’s Avonds ben ik lekker in mijn eigen bedje gekropen met mijn lief, zonder afscheid te hoeven nemen. En ’s nachts maar één keer gedesoriënteerd wakker geworden.

Vanmorgen met zijn viertjes weer aan het ontbijt en om 13.00 uur kwam ook Cato weer thuis. We hadden al een hele tijd geleden kaartjes gekocht voor de Ernst & Bobbie Sinterklaasshow hier in de buurt, georganiseerd door de Jumbo. Tot het laatst toe heb ik getwijfeld of ik mee zou gaan. Ik moest van de artsen drukte en grote groepen mensen vermijden en dan vooral kinderen. Als ik dus érgens niet moest zijn was het wel bij de Ernst en Bobbie sinterklaasshow…
Ik neem alle adviezen van de artsen steeds heel serieus en zeker als het om mijn veiligheid gaat. Maar ja, ik keek ook ontzettend uit naar een gezellig middagje lachen, dus met een mondkapje voor en wat aanpassingen hebben we het erop gewaagd. De eigenaar van de Jumbo heeft ontzettend lief met ons meegedacht en er voor gezorgd dat we niet in de drukke wachtrij hoefden te staan en had plaatsen gereserveerd, waardoor ik niet tussen de mensenmassa in zat. Ook mochten we na afloop van de show nog even backstage voor een meet en greet met onze helden. Het was echt superleuk!

Toen we goed en wel terug naar huis gewandeld waren, was het al weer tijd voor Cato om naar zwemmen te vertrekken. Vandaag konden er weer twee diploma’s behaald worden, dus ook dat was iets waar ik graag getuige van wilde zijn. Ik hoefde ook hier niet in de drukte op de tribune te zitten, maar mocht beneden aan de rand van het bad kijken. Zo fijn, al die mensen overal, die zo met ons meedenken en er alles aan doen om het allemaal wat makkelijker te maken voor ons!

Nadat Cato ontzettend haar best had gedaan en een diploma en een certificaat in de wacht gesleept had, zijn we weer naar huis gefietst en hebben we lekker gegeten met z’n vijven. Als toetje voor een heerlijk weekend hebben we nog naar de film Het paard van Sinterklaas gekeken en toen was het tijd om me weer te melden in Den Haag.

Het is inmiddels de hoogste tijd om mijn ogen dicht te doen, ik zal vast prima slapen vannacht! Het was een heerlijk weekend en iedereen die daaraan heeft bijgedragen; heel erg bedankt! 

 

Vrijdag 23 november

Vandaag mocht ik na een week antibiotica weer van het infuus af! Heerlijk! Alles is fijner als je je gewoon los kunt bewegen. Dat begint al met douchen en aankleden ’s morgens. Ik heb vandaag niet zoveel bijzonders gedaan. Vanmorgen had ik gezellige visite en verder heb ik vooral veel bewogen. Yoga in de ochtend en drie keer een halfuur wandelen in stevig tempo, verdeeld over de dag. En vanmiddag bij de fysio zwoegen op de fiets en krachttraining gedaan.

Een fietsfilmpje zou de fysiotherapeut nog naar me mailen, maar ik heb het nog niet binnen.
Ik heb ook een foto van mijn status gemaakt, waarop ik bij elke sessie een sticker mag plakken. Die stickers zijn een verbeterpunt, waar Katja en ik de eerste weken constant om hebben gezeurd, net zolang tot we het voor elkaar hadden! En inmiddels is er geen patiënt meer die zonder sticker weggaat na het sportuurtje. Ook alle stoere mannen willen eerst een zeemeerminplaatje na hun training, voordat ze weer naar hun kamer teruggaan 🤣

Ik had eigenlijk mijn stappen naar de 10.000 willen afronden, maar tijdens de laatste 1.000 stappen voelde ik blaren ontstaan op het nieuwe, roze babyvelletje onder mijn voeten. Toen ben ik maar gestopt, want het zou een beetje zuur zijn als ik morgen niet buiten kan wandelen, terwijl ik de hele week zo hard heb getraind op mijn conditie en beenspierkracht.

Want geen infuus meer, betekent dus ook lekker naar huis voor het weekend!
Het is vandaag precies 3 maanden geleden dat ik, op 23 augustus, heel plotseling werd opgenomen in het ziekenhuis. En in al die 3 maanden heb ik maar 13 nachten naast mijn liefste kunnen slapen. Maar daar komt morgen dus gelukkig weer een nachtje bij! 

Woensdag 21 november

Ik sla altijd zo door…

Het staat hierboven al, ik kan nooit eens iets een béétje, niks kan ik met mate doen, ik sla altijd meteen door. Dat is altijd al zo geweest en dat zal ook wel zo blijven. En dat betekent echt niet dat ik altijd druk bezig ben, hoor. Integendeel, ik kan ook heel goed niksen, wekenlang, want ook daarin sla ik door. Als ik ergens geen zin in heb, ben ik er ook echt niet voor te porren. Ons huishouden is daar regelmatig het sneue bewijs van…

Ik had dat doorslaan een paar jaar geleden met hardlopen. Niet rustig opbouwen en af en toe eens lopen. Nee, meteen alsof mijn leven ervan af hing!
Ik had hetzelfde met haken, met Facebook, met mijn inzet als vrijwilliger op de basisschool, met mijn opleiding de afgelopen twee jaar en met mijn stage. Op dit moment heb ik het met bloggen, handletteren, diamond painten en rondjes lopen over de hematologie afdeling 🙂

Het is weleens vervelend dat doorslaan, want blijkbaar heb ik het ook met ziek zijn. Nooit ben ik ziek, daar gun ik mezelf geen tijd voor. Maar áls ik dan een keer ziek ben is het geen griepje. Nee, dan is het ook maar meteen leukemie! 😜
Maar mijn karaktertrekje heeft ook zo zijn voordelen, want ook mijn vastberadenheid om hier weer fit uit te komen is niet te stoppen!

Gelukkig heb ik ook last van het doorslaan als het gaat om mijn positiviteit, optimisme en mijn gevoel voor humor. Dat maakt dat het allemaal best te doen blijft hier, op de meeste dagen.
Ik ga op dezelfde manier door deze leukemie achtbaan, als hoe ik normaal door het leven ga. Het is dus niet zozeer iets wat ik dóe, het is gewoon wie ik bén.

Ik kijk daardoor ook steeds weer op van alle lieve berichtjes, kaartjes en reacties die me vertellen dat ik sterk ben of dat ik het zo goed doe. En al helemaal van het woord dapper, want als ik me íets niet voel, is het wel dapper. Vraag het maar aan mijn kinderen, zij zullen alle drie beamen:
‘Mama durft echt niks!’ Ik ben de grootste angsthaas die er is. Ik kan het me alleen niet veroorloven om die angsten nu toe te laten, want de meesten staan haaks op mijn doel. Daarbij is in dit geval mijn vertrouwen gelukkig ook veel groter dan mijn angst, want ik neem maar één optie serieus in overweging. En dat is herstellen van deze ziekte.

Dat ik opkijk van al die berichtjes, betekent niet dat ik ze niet waardeer. Integendeel, ze zijn een bron van energie voor me en ik geniet nog steeds elke dag van de post. Vandaag kreeg ik bij de post ook nog een prachtige Delfts blauwe tegel en een heerlijke reep chocola opgestuurd.
Er stonden er ook weer zulke lieve teksten op de kaartjes, dat ik er even heel stil van werd.
“Gaat dit over mij?” denk ik dan. “Ik ben toch maar gewoon wie ik ben?” Maar och, wat raken de woorden me en wat maken ze me warm en blij. Ik voel zoveel liefde en warmte van alle mensen om me heen!

Dank jullie wel, dat jullie er zijn ❤️

Dinsdag 20 november

‘What a difference a day makes’

Ik zit weer in het zadel hoor!
* Goede nacht geslapen 
* Koorts weg 
* Dag doorgekomen zonder paracetamol 
* Energie weer terug aan het winnen 
* Middagdutjes zijn voor mietjes 
* Halfuur yoga gedaan 
* 20 minuten gefietst 
* 5000 stappen gelopen 
* Eenhoorn kunstwerk afgemaakt 
* Tegel voor aan de wand gehandletterd 
* Gedineerd met broer Gerard 
* Spelletje gedaan met DennisStijn en Cato 

She’s back! 😜
Hartelijk welterusten! 😘